Jeetje wat is dat lang geleden!!!! Daar heb ik niet bij stil gestaan maar er is ook zoveel gebeurd nadat mijn Yoshi overleden is. Eind juni was Renato 14 dagen hier met de drie meiden omdat zij vakantie hadden en zijn huis ietsiepietsie te klein is om daar 14 dagen met z'n viertjes te zitten. Was erg gezellig maar wel druk.

Aan het eind van de vakantie gebeurde er echt iets ongelooflijks.....mijn Lunaatje werd aangevallen door nota bene een rottweiler!!! Ze verwachtte dit absoluut niet daar ze met een rottweiler opgegroeid is....Rakkertje.

 

Hier ligt ze als pup heerlijk tegen haar vader aan. Zo zag ze hem tenminste. Het zag er ernstig uit er was een hele hap vlees uit haar achterpoot en het was door en door. De tanden van die rot hond hadden ook wonden aan de binnenkant van haar poot gemaakt.

Ze is twee keer geopereerd en heeft echt een jasje uitgedaan. Ze is niet meer de oude geworden. Ze is ineens erg oud geworden en ......dement. Ze heeft een enorm trauma opgelopen. Ik geef haar nu rescue druppels van Bach en daar gaat het nu redelijk mee.

 

En ja de ellende was nog niet over want in augustus stierf mijn zus aan de gevolgen van kanker en in september mijn schoonzusje ook aan die rot ziekte.

Jullie begrijpen misschien wel dat dit me enorm aangegrepen heeft. Het was een rot zomer voor mij. Tot overmaat van ramp kreeg ik verleden maand te horen dat een aangetrouwde neef van mij( man van een dochter van mijn zus) ook kanker heeft en misschien nog maar 3 maanden te leven heeft!!! Hij heeft samen met mijn nichtje 3 kleine kinderen. De oudste is 8 dan eentje van 5 en één van 3. Hij gaat lekker hier!

 

Wat kan een mens soms veel voor zijn kiezen krijgen zeg. Het leven is niet altijd rozegeur en maneschijn. Ik bijt me er wel doorheen maar toch.

Het is geen vrolijke update maar ja that's life!!

 

 

 

En toen ineens was Yoshi dood

hij had geen kracht meer om door te leven

en heeft uiteindelijk de moed opgegeven

hij hield zich niet nog langer groot

een ziekte gaf hem de genadestoot

 

Mijn kanjer was een vechter

zelfs op drie pootjes ging hij ervoor

leefde onverstoorbaar als een keizer door

maar ineens ging het steeds slechter

en langzaam verdween mijn formidabele vechter

 

Niets liet hij er van merken

maar in zijn ogen zag ik de pijn

het mocht helaas niet meer zo zijn

hij behoorde tot de sterken

nu moet ik zijn verlies zien te verwerken

 

 

 

 

 

 

Vandaag lieve mensen vier ik mijn verjaardag. Nu zult u denken wat is daar nu voor bijzonders aan! Nou dat zal ik eens even uit de doeken doen.

Ik ben vandaag 15 jaar geworden en heb de voorspelling van de dierenarts met 5 jaar verslagen.

Tien jaar geleden heb ik een ernstig ongeluk gehad waarbij ik mijn linkerachterpoot verloor.Mijn arts dacht dat ik niet ouder dan 10 jaar zou worden omdat de slijtage in mijn gewrichten veeeeeel harder zou gaan. Ze heeft het mooi mis! hihihihi.

Oké verleden jaar had ik even een dip en het vrouwmens was gelijk van slag. Paniek joh bij haar....terwijl ze soms heel lelijk tegen me doet. Zo noemt ze me keizer Karel omdat ik vind dat zij (en dat andere gespuis wat hier allemaal rondloopt) altijd voor mij klaar moet staan.

Heb tenslotte een handicap en die buit ik wel uit. "grinnik" Zo zal ik nooit door de achterdeur naar binnengaan ik vind dat voor mij best de voordeur open gedaan kan worden.

En volgens haar is dat hooghartig van mij.....nou ik vind het best en lig er niet wakker van.

Maar goed u kunt uw felicitaties hier achterlaten ik lees ze vanavond wel want nu ga ik even de 3 poten strekken buiten. hahahaha. Oh ja mijn naam is Yoshi en ik ben dus VIJFTIEN geworden vandaag. Hiep hiep hiep HOERA!

 

 

Vakantie...daar droom ik van zeker nadat ik al die schitterende foto's gezien heb...zucht.

We hebben dit jaar besloten om één week in de zomer en één week in de winter te gaan.Ons vakantiehuisje is een boswachtershuisje aan de rand van een groot natuurgebied en met een joekel van een tuin. Wat zal Luna genieten!!!

Geniet even mee.

Lijkt wel aardig toch?

 

Leuk terrasje kunnen we barbeknoeien.

 

Open haardje voor de wintervakantie. Televisie voor de voetbalwedstrijden van het nederlandse elftal in Zuid-Afrika in de zomer.

 

Badkamertje met douche en toilet, wel handig!

 

En zo ziet het er in de winter uit (tenminste als we sneeuw hebben)

 

En elke morgen wanneer je wakker wordt dit uitzicht is niet verkeerd.

 

Ik kan niet wachten tot het zo ver is.....ik heb er zin in.....reuze zin....zucht.

 

 

Stel je eens voor.............

 

 

 

Een bonk op de deur middenin de nacht. Je zit rechtop van schrik je armen om je jongste kind. De deur wordt ingetrapt. Er stormen mannen met geweren naar binnen.

Er is geschreeuw en chaos. De kinderen huilen en roepen om jou. Je wordt uit bed gesleurd. Je smeekt om genade. Ze grijpen je dochter van 12. Ze huilt en gilt: mamma help me.

Ze houden jou vast en je moet toekijken hoe je dochter verkracht wordt door vier mannen.

Je oudste zoon probeert te helpen maar wordt met de kolf van een geweer bewusteloos geslagen. Jij moet machteloos toekijken want ze houden je andere kinderen een geweer tegen hun hoofden. Ze beginnen jou te schoppen en te slaan. Je huisje wordt totaal overhoop gehaald. De chaos is compleet zowel in je huis als in je hoofd.

Voordat ze vertrekken schreeuwen ze dat ze terugkomen om jou en je kinderen te vermoorden zoals ze die avond met je man gedaan hebben. Zo kom je te weten dat je man niet meer leeft.

Machteloos en volkomen verdwaasd zit je op de grond. Je kinderen snikkend bij je.

Je weet dat je maar één ding kunt doen: VLUCHTEN!!!!!!!

 

Stel je eens voor..............

 

 

Een "goede vriend" van je vermoorde man helpt je maar ja.....alles kent een prijs in het leven. Zo moet je, om het land te kunnen ontvluchten, hem wel met bepaalde "diensten" tevreden stellen. Zo ook je dochter van 12 jaar.

Op een morgen sta je dan met je kinderen in een ver vreemd en koud land. Zonder iets maar wel levend. Je zucht diep en denkt: Nu ben ik veilig en mijn kinderen ook.

Dan volgt de procedure om te mogen blijven. Je vertelt je verhaal keer op keer want ze willen weten of je niet liegt. Dat vind je begrijpelijk dus je bijt steeds maar weer door de zure appel heen. Tenslotte is de beloning mooi.....een VERBLIJFSVERGUNNING.

Maar wat gebeurd er??? Ze geloven je verhaal niet en alles wordt afgewezen.

Jaren van onzekerheid volgen. Je advocaat spant zich enorm voor je in maar na ACHT jaar onzekerheid valt het doek. Je moet terug! Ze zetten je op straat en je duikt onder in de illegaliteit. Het veilige land blijkt toch niet zo veilig te zijn!

 

Stel je eens voor..............

 

 

Wat je rest is HOOP en meer niet. De "goeden" proberen uit alle macht toch te zorgen dat je mag blijven en........eindelijk na een jaar op straat geleefd te hebben mag je blijven!!

Ondertussen zijn er 9 jaar verstreken sinds je halsoverkop je huis en haard en land achter hebt moeten laten. Je hebt eindelijk weer een dak boven je hoofd.

Langzaam probeer je het leven met je kinderen op te pakken en hoopt je eens hier veilig te voelen. Je bidt daar constant om zodat je misschien eens alle ellende achter je kan laten.

 

Stel je dit allemaal eens voor.....nauwelijks te doen hè? Maar toch gebeurd dit regelmatig met alleen maar psychische gevolgen voor de mensen.

Ik kan het weten want ik zie het wekelijks op het spreekuur van vluchtelingenwerk!

Nooit gedacht en toch gebeurd! Daar ben ik weer na twee jaar op non-actief gestaan te hebben. Zelfs mijn naam van de weblog was gewoon beschikbaar.

Ik moet er nog een heleboel aan doen maar dat komt wel.

Er is veel gebeurd in de afgelopen twee jaar. Leuke maar zeker ook minder leuke dingen.

Mensen uit het oog verloren en mensen in het zicht gekomen. Scheiding van een kind en de daarbijhorende strubbelingen, nieuwe vriendschap, ernstige ziekte van een zus en schoonzus etc. Maar nog steeds gelukkig met mijn vrijwilligerswerk bij de vluchtelingen.

En natuurlijk met de 5 prachtige kleinkinderen die erg GROOT geworden zijn.

De oudste gaat in september naar de middelbare school....ongelooflijk waar blijft de tijd!

Alle huisdieren leven nog en zijn gelukkig alhoewel ik Yoshi verleden jaar bijna kwijt was.

Hij was ernstig ziek en meer dood dan levend. Ook daar is die kanjer weer overheen gekomen en in april wordt hij 15 jaar. Luna is nog steeds een heerlijke tuttebol. Ze gaat graag mee in de auto en op vakantie. Dit jaar ga ik met mijn vriendin naar een boswachtershuisje op de Veluwe waar een enorme tuin bij is dus Luna zal zich prima vermaken. We hebben maar gelijk geboekt voor de week van oud en nieuw dat leek ons wel aardig. Er zit een prachtige open haard in het huisje en we hebben foto's gezien hoe het er in de winter uitziet en dit beviel ons uitstekend.

Zo dit was even een kleine up-date wel in een notedop maar toch!

Ik groet jullie en tot snel.